Your fears

Het is nog maar een half jaartje, tenminste als het goed is. Dan ben ik afgestudeerd. Finito, klaar. Dan is het tijd om aan het werk te gaan. En hoe dichter bij het komt, hoe banger ik soms word. Ik heb het dan over de angst of ik wel goed genoeg ben. Al zes jaar roep ik dat ik wil schrijven en heb ik besloten om journalist te worden. Maar soms besluipt me het nare gevoel of ik het wel kan. Kan ik wel schrijven? Ben ik wel een goede journalist? Heb ik wel genoeg geleerd? Ik weet niet of jullie dit herkennen, maar ik heb er soms last van. Maar tegelijkertijd voel ik me zelfverzekerd. Maar toch, wat nou als blijkt dat ik helemaal niet goed kan schrijven, dan heb ik zes jaar vergooid. Gelukkig krijg ik wel eens complimenten om mijn schrijven, maar gaan werken vind ik toch een beetje eng. Studeren is denk ik nog een soort veilig, maar vanaf september moet ik toch de grote boze wereld in...

A first

Eerste dingen, die zijn er genoeg. Bijvoorbeeld mijn eerste spiegelreflexcamera waar ik onzettend blij mee ben. Maar ik wil vertellen over mijn eerste mobiel. Die kreeg ik toen ik naar de middelbare school ging, dat was in 2000 - wauw, twaalf jaar geleden -  en ik was 12 jaar. Man de helft van wat ik nu ben. Hoe ouderwets dat ik pás op mijn twaalde een mobiel had, he! Tegenwoordig lopen de kinderen op hun vijfde al met een blackberry. Maar goed, ik ging naar de middelbare school en ik kreeg van mijn ouders een wat ze noemen koelkast. Het was een Sony Ericsson, gewoon zodat ik bereikbaar was. Want helemaal op de fiets naar school vond mijn moeder toch wel eng, was een groot verschil in tegenstelling tot de basisschool dat bij ons om de hoek was. Dit was nog zo'n telefoon met een antenne. Ongelooflijk dat je daar ooit mee kon leven, nu ben ik niet meer afscheidelijk van mijn telefoon. Ik weet nog precies hoe die eruit zag, maar de typenaam ben ik kwijt. Ik heb gegoogled op "Sony Ericsson oud antenne" want ik wil hem jullie graag laten zien, maar helaas. Wel vond ik er aan die erop leek, dus ben ik daar verder gaan zoeken en daar istie dan, mijn allereerste mobieltje. Is het geen beauty!

Wat was jouw eerste?

Something that makes you cry



Bron

Ik ben een echte huilebalk. Ik kan om alles huilen, de kleinste dingen. Van tv-series of films, tot het stoten van mijn teen, tot het niet lukken van iets. En een week in de maand is dit alles nog veel erger. Hoe dat komt? Geen flauw idee. Ik weet wel dat als ik weer eens moest huilen om iets onzinnigs mijn moeder dan zei dat dat toch niet iets was om te huilen. Klopt inderdaad, maar ik kan er toch niets aan doen. De tranen die komen, of ik het nou wil of niet. Ik vind het vaak wel vervelend, soms ook een soort beschamend dat snelle gejank. Maar wat doe je eraan?

Huilen van pijn, van verdriet, van geluk. Ik doe het allemaal. Maar ik ben geen zielig geval hoor, lachen kan ik ook heel goed. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Something that makes you feel better

• Series als 'The big bang theory'
• Fietsen met de wind mee.
• Ben en Jerry ijs, wat ik al heeeel lang niet op heb.
• Wandelen in de droge herfst door het bos.
• Het strand en de zee, in welke temperatuur dan ook. Ik kan uren naar de zee staren en luisteren, heerlijk!
• Momentje met mijn boyfriend, dit kan heel klein zijn. Gewoon lekker samen op de bank bijvoorbeeld. Die momenten waarvan ik me besef dat ik dolgelukkig ben.
• Momenten met vriendinnen, de hilarische herinneringen ophalen en nieuwe maken.

En zo zijn er veel meer dingen! Maar mijn inspiratie is even op.

Something that upsets you

Bron

Dingen waar ik absoluut niet tegen kan en verdrietig van word... De eerste die me te binnen schiet is ruzie. Misschien ben ik in dat opzicht een lulletje rozenwater. Zelf denk ik dat het deels met mijn onzekerheid te maken heeft. Ruzie kan ik niet tegen, ik ben er ook niet goed in. Ik ben altijd heel erg bezig met wat anderen van mij vinden. Ik heb een kronkel in mijn hoofd die wil dat iedereen mij aardig en leuk vind. Wat onmogelijk is. En stom, want ik vind toch ook niet iedereen leuk..

Dit heeft tot het gevolg dat ik niet tegen ruzies kan. Een ruzie met mijn vriend ziet er als volgt uit: hij schreeuwt en ik ga huilen, hij raakt gefrustreerd omdat zijn vriendin niet terug gilt. Ook in ruzies met vriendinnen ben ik meestal degene die zijn excuses aanbiedt, of ik nu vind dat ik fout zat of niet. Om nu te zeggen dat ik ruzies uit de wegga is wat overdreven, maar ik houd er niet van. En dat is zwakte van mij, maar ik krijg er buikpijn van. Als ik al denk dat een vriendin boos op me is, wat in 99% van de gevallen niet waar is, heb ik daar buikpijn van. Stom toch?!

Dit is een zwakte van mij, hier moet toch echt overheen gaan groeien. Het kan toch niet zo zijn dat ik in mijn toekomstige baan dadelijk maar niets zeg om ruzie te voorkomen. Ik wil graag denken dat het zo erg niet met me gesteld is, dat ik het niet uit de wegga, maar er gewoon buikpijn van krijg. Misschien als ik zekerder van mezelf word en nu ook met die presentatie cursus is hier ook van af kom.

Maar aan de andere kant: wie vindt ruzies nu wel leuk?!

Another moment

Ik besluit vandaag bij dit bericht van de 30 days challenge wat te schrijven over mijn nieuwe tijdelijke wekelijkse donderdagavond bezigheid. Dit is niet echt leuk, maar wel erg persoonlijk, dus hier gaan we.


Bron

Sinds ik me kan herinneren vind ik presenteren eng. Eigenlijk alles dat spreken voor meer dan 3 personen inhoudt. Spreekbeurten, presentaties, boekbesprekingen, vraag gesteld worden in werkgroep. Vreselijk. Dus nu in mijn master jaar heb ik besloten er iets aan te doen. Op donderdagavond voor 5 keer doe ik een cursus presentatieangst hier op de VU. De cursus bestaat uiteraard vooral uit presenteren, maar ik neem aan dat het me gaat helpen. Vanavond is de derde keer en weer ga ik vanavond presenteren. Nu vallen de zenuwen nog mee, maar straks gaan de benen en handen bibberen en breekt het angst zweet me uit.

Waarom?! Ik zit een groep waar iedereen het eng vindt. Het heeft niets met perfectionisme te maken of bang zijn dat ik iets verkeerd zeg. Dat doet er in deze cursus niet zo toe. Ik kan echt wel rationeel denken, geen probleem, het is ook gewoon stom. Maar zeg dat maar eens tegen mijn lijf. Ik kan niet helpen hoe mijn lichaam reageert. Dat doet-ie gewoon!

Dus we gaan vanavond weer presenteren. Het wordt ook gefilmd dus kan het thuis zo nakijken. Ik ben benieuwd na al deze vijf sessies of ik dan een ander mens ben. Zeker met het oog op mijn masterscriptie en de presentatie die daarbij hoort...

This month

Het is oktober en het is herfst. Ik houd van de herfst. Mooie landschappen, overal blaadjes: rood, oranje, geel. Mutsen, sjaals, handschoenen, uggs, dikke jassen, knuffelen en rode wangen. Ik denk dan aan lekker warm op de bank met een dekentje en een kop warme chocomelk of thee. Jammmm... 



Bron

Maar er zijn ook dingen waar ik een hekel aan heb. Regen, en dan heb ik het niet over wat miezer, maar keihard plenzen wat het de laatste tijd kan doen. En momenteel is dat zwaar balen. Want onze auto is kapot, wat betekent dat alles met ov of fiets moet. Nu fiets ik graag, maar niet in de regen. En dat brengt me bij punt 2: ik heb zo een hekel aan wind tegen fietsen. Windkracht 3 kan ik dan nog wel aan, maar als het veel harder gaat waaien vind ik het niet leuk meer.

Maar I love the autumn!

Something you regret

Bron

Vroeger, en dan bedoel ik toen ik tussen de 14 en 18 jaar jong was en nog geen zorgen kende, was ik best slank. Niet über mager, ik had wel wat vet en een buikje, maar dik was ik niet. Aan het eind van mijn middelbare school carrière was ik al bezig met afvallen, een paar kilootjes maar. Dit werkte echter niet zo best, in de pauzes stond er een snackbus voor de deur en in tussenuren was een bezoekje aan de C1000 niet vreemd. Maar goed, die 2 kilo waren niet echt boeiend.

Toen ging ik studeren. Ik reisde iedere dag af naar Utrecht met de trein voor mijn studie Taal- en Cultuurstudies. De studie was best aardig, maar ik miste het school-gevoel. Vriendinnen, kletsen, pauzes.Ik ging naar Utrecht voor een college en dan weer naar huis. TCS is een brede studie waar je je eigen vakken kiest. Zo had ik 9 weken leuk contact met een paar studiegenoten en de volgende periode weer een paar anderen. Ik miste het sociale contact heel erg, voelde me alleen. Nu had ik natuurlijk op kamers kunnen gaan, maar dat wilde ik niet. Ik ben geen studentenvereniging-type. Op een gegeven moment ben ik gaan eten. Elke dag op Utrecht Centraal, wat begon met af een toe een lekker broodje eindigde in bijna dagelijks wat lekkers, variërend van een broodje, tot een frietje tot een pizzapunt. Ook de triple chocolat koekjes van de AH2go waren favoriet. Eigenlijk wel erg beschamend als ik dat zo schrijf.

Ik ging 'afvallen'. Ondanks dat ik me niet lekker voelde in mijn lijf en echt weer slanker wilde zijn, deed ik het niet. Ik kan zeggen dat ik de discipline niet had. Maar het meer te maken met geen zin hebben om mijn best te doen. En zoals ze zeggen van uitstel komt afstel. Dit is zo waar! Nu 4 jaar later, ik eindelijk met een studie bezig ben die ik leuk vind en me echt goed voel, moet het er dan toch maar eens van komen. Om me beter te voelen, om me meer op mijn gemak te voelen, voor mijn zelfverzekerdheid. En daarbij word ik ouder, studeer ik volgend jaar af en moet dan op banenjacht en denken we misschien in de toekomst aan kinderen. Dus loop ik nu een paar maanden bij de diëtiste, zoals de meeste van mijn trouwe lezers wel weten. Het is moeilijk. Maar het lukt me aardig. Stapje bij beetje kom ik dichterbij. Ik hoop volgend jaar zomer dan toch wel zo'n 15 a 20 kilo kwijt te zijn.

Afvallen is vreselijk, ik houd te veel van eten en vooral snoepen. Ik heb nu zo'n spijt dat ik het toentertijd zover heb laten komen. Dat ik ben begonnen te eten. Maar met wat als... schieten we niets op. Gewoon doen.

Your favorite birthday

Bron

Mijn favoriete verjaardag, ik heb geen flauw idee! Ik heb niet één verjaardag die eruit springt dat ik kan zeggen, dat was de beste, de leukste! Mijn verjaardagen, toen ik nog thuis woonde, vierde ik altijd voor familie. Een grote familie met veel ooms en tantes, en natuurlijk opa's en oma's. Vriendinnen nodigde ik meestal erbij uit, maar was niet heel bijzonder. Ik heb ooit één keer een cocktailparty gegeven voor alleen vriendinnen, dat was heel gezellig, maar een echte party kan je het niet noemen. Afgelopen jaar heb ik samen met twee vrienden de korfbalkantine gehuurd en hebben we een groot feest gegeven. Met ingehuurd DJ was dat toch best leuk!

Wat ik aankomend jaar ga doen weet ik nog niet. Misschien wel niets. Ik vind het allemaal niet meer zo interessant en boeiend. Hoewel ik wel voor mijn verjaardag een spiegelreflex camera wil, dus misschien moet ik toch mijn verjaardag maar vieren...;-)

Your favorite memory

Wauw! Dat is moeilijk. Zoveel herinneringen. Maar de allerbeste? Ik kies er gewoon een paar.

Bron

Het was nog in mijn middelbare school tijd. Ik denk in mijn laatste jaar. Ik was me in mijn kamer aan de klaarmaken voor een schoolfeest. Toen ging de deurbel, van nieuwsgierigheid vroeg ik wie is dat? Het bleek mijn tante te zijn. We wonen in een flat dus ik bedoel de beneden-bel. Ik druk verder met mijn haar en make-up. Als ik op kijk staat daar mijn vriendje, Erwin, met een bos bloemen in zijn hand. Wauw! Hij is absoluut niet zo romantisch, maar op dit soort momenten ben ik zo blij dat hij de mijne is. Het zijn de kleine dingen, zoals afgelopen zaterdagavond. Ik kwam thuis van wat drinken met een vriendin, ging in bed liggen en vond een klein briefje op mijn kussen. Iemand anders heeft misschien een vriend die rozenbladeren voor haar neer legt, heel vaak zomaar een bosje bloemen geeft, of iets anders. Maar juist omdat het romantische niet zo in Erwin zit, word ik van dit soort momenten heel blij!

Mijn vriendinnen-moment is van heel lang geleden. Ik weet niet precies hoe lang geleden. Het was een zaterdagavond in een periode dat we nog 'hangjeugd' waren. Erwin had een hoop buiten vrienden. Je weet wel, het beeld van allemaal gasten op een bankje buiten met bier. Niemand in de weg, maar wel 'hangend'. Dus toen ik zijn vriendin werd ging ik wel eens mee en leerde ik ze kennen. Er waren ook meisjes bij, dus zo maakte je vriendinnen. Op een gegeven moment kende iedereen elkaar. Erwin's vrienden, mijn vriendinnen, met zijn allen 'hangend' bij elkaar. Op deze beruchte avond zaten we met zijn allen op een bankje met een drankje erbij. We gingen naar de stad, want daar was vuurwerk. Laatst zei ik nog tegen een vriendin, die er toen ook bij was, dat als ik één avond moet uitkiezen dat geweldig was het deze avond zou zijn. Dit soort avonden zijn er niet meer bij, we worden natuurlijk wel ouder maar soms vind ik het wel jammer. Het hoeft van mij niet meer elke week, maar af en toe kan best leuk zijn. Ik ga dan wel met mijn vriendinnen uit en Erwin met zijn vrienden. Maar zo met zijn allen is er niet meer bij.

Nou heb ik met mijn beste maatje wel meerdere favoriete herinneringen. Omgaan met haar zorgt altijd voor leuke ervaringen. Met haar maak je altijd wel iets mee. Echt waar. Het is haar gave. Maar als ik er één uit moet pakken is dat toch wel ons Outland avontuur. Outland is een discotheek bij ons in de buurt, niet in de stad, maar 10 minuutjes fietsen. Daar was het foute feest. Als jullie het nog niet wisten, I love meebler-muziek. Dus dit feest is mijn ding. Nu was ik nog nooit 'doorzon' geweest, zij al heel vaak, party-animal dat ze is. Dus besloten we die avond doorzon te gaan. Kwam mooi uit want de volgende morgen om 9:00 uur hadden we kantinedienst op de korfbalvereniging. Na het feest fietsten we richting een vriendin om haar thuis te brengen. Daar hebben wij samen een paar uur voor de deur op het speelplein gehangen. Vervolgens naar haar huis voor een douche, een ontbijtje en door naar de korfbal. Dit is een van de dingen die ik nooit zal vergeten.

In april dit jaar ben ik 5 dagen naar Londen geweest met mijn moeder. Een cadeautje voor mijn bul. Nu zijn mijn moeder en ik niet altijd beste vriendinnen geweest. Ik kan wat opstandig zijn en mijn moeder soms wat streng. Maar dat heeft me wel gebracht waar ik nu ben. Op dat moment was het ruzie en absoluut niet leuk, maar achteraf kan ik zeggen dat ik haar dankbaar ben. Dit is mijn favoriete herinnering aan mijn moeder omdat deze week we het samen heel leuk hebben gehad. Ik het idee had dat we overal over konden praten zonder dat het vervelend werd. We hebben gepraat, ook over de dingen die voor mij minder leuk waren. Fijn was dat!

Voor mijn zusjes verjaardag vorig jaar kreeg ze van mij een dagje weg. Waarheen wist ze niet. We vertrokken 's morgen naar de Zwaluwhoeve, een wellnessresort in Harderwijk. Maar ze had geen idee. Onderweg maar raden, prachtig was dat. Zelfs bij de afslag en voor de deur zelf had ze geen idee. Toen ik het haar vertelde waar we waren en wat we gingen doen, had je haar gezicht moeten zien. Dat was goud waard. Daar had ik een foto van moeten maken. Maar het staat in mijn geheugen gegrift. Het was een fantastische dag, samen maar ook voor onszelf. Heerlijk tot rust gekomen en Dr Fish aan onze voeten gehad, wat een hele ervaring was!

Your first kiss

Bron

Mijn eerste kus. Dit kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren. Het was op vakantie en ik was geloof ik 14 jaar. Ik zat nooit zo achter de jongens aan en op die leeftijd ging ik zeker weten ook niet uit. Wat normaal was, maar misschien was ik wel laat. Want sommige meisjes van die leeftijd waren al geen maagd meer. Maar ik had nog nooit gezoend. Ik had een vakantievriendje en we gingen samen waterfietsen (romantisch hè?). Op een gegeven moment stopte we en daar was de zoen. Gek. Vreemd. Dat was wat ik dacht.

Teruggekomen bij de tent wist mijn moeder allang hoe laat het was. Voor het waterfietsen had hij, laten we hem S. noemen, bij ons een broodje gegeten en blijkbaar had hij tegen mijn moeder gezegd dat hij even zijn tanden ging poetsen. Dat was dan wel erg attent van hem.

Na de vakantie hebben we nog wat geschreven, en af en toe gemsnt maar dat ging ook weer over. Vakantievriendjes, leuk voor in de vakantie, maar thuis is het snel over.

Your dreams

Mijn dromen. Dat is toch nog best moeilijk omschrijven. Maar wel goed om over na te denken. Want wat wil ik nou in het leven? Wat zijn mijn dromen?

Ik roep altijd heel hard dat ik journalist wil worden. Dat wil ik ook, maar praktisch gezien ben ik dat al bijna. Nog maar een jaartje. Dat is een droom die al dichtbij is. Mijn droom is een eigen tijdschrift. Zoiets als de Linda, maar dan de Suzanne. Dat is mijn droom. Mijn eigen tijdschrift. Hoe gaaf zou dat zijn! En dan heb ik het niet over een glossy blaadje. Ja misschien deels. Maar ook wat diepgaandere artikelen. Ik zie het al helemaal voor me: Ik, in een gebouw, in mijn eigen kantoor. Waar ik een eigen tijdschrift heb, waar ik zelf mijn artikelen blijf schrijven maar ook taken verdeel onder mijn redacteuren. Dan ben ik de baas. Maar eerst ga ik mijn studie afmaken en aan het werk als journalist, waar dan ook, en heel veel schrijven. Dat tijdschrift komt later en blijft een mooie droom. Maar misschien is het op een dag geen droom meer, maar werkelijkheid. Het is net als de quote die boven ons bed hangt: "Don't dream your life but live your dream". 

Bron

Verder wil ik huisje, boompje, beestje. Trouwen, kinderen, een mooie eengezinswoning met een grote tuin. Gezonde oude ouders en een goede band met mijn familie. Ouders, schoonouders, zusjes met aanhang met zijn allen bij elkaar. Lekker in de tuin barbecueën, terwijl de kids met hun nichtjes spelen. Ik zie het al helemaal voor me. En jij? Hoe ziet jouw droomtoekomst eruit?

What you wore today

Vandaag had ik het volgende aan:

Mijn baggy jeans met gaten erin. Ik houd van baggy jeans, lekker losse broeken. Daar voel ik me goed in, fijn. Ik houd van de stoere casual look. Verder had ik een paarse top aan en een sport t-shirt (grijs met allerlei kleuren). Zo'n top dat over mijn rechterschouder valt en met een knoopje rechts onderin. Verder had ik mijn witte horloge om en mijn naamketting. Ik had mijn roze/groene adidassen (één van mijn grote liefdes).

Mijn kleding was vandaag allemaal H&M. De broek kon ik zo van de webshop plukken, het shirt is helaas nergens meer te vinden. Dit is de broek:

Dan moeten jullie mijn shirt maar inbeelden. Misschien kunnen we een tekenwedstrijd houden. Jullie tekenen mijn shirt en ik geef een prijs weg voor de tekening die het meeste lijkt...

This week

Deze week. Week nummer 34. Van 22 augustus t/m 28 augustus. In het jaar 2011. Nog twee weken tot de studie weer gaat beginnen, dus wat staat er in mijn agenda deze week?

Bron

Gistermiddag ben ik bij mijn tante langs geweest om haar te helpen met het maken van een fotoboek via de computer. Dus niet ouderwets foto's laten ontwikkelen en knippen en plakken. Maar via een programma op de computer. Daarna ben ik naar huis gefietst, heb ik een kleine boodschap gedaan en kwam mijn kleine zusje eten.

Vandaag moet ik werken tot drie uur. Dan ga ik vanmiddag naar huis, ligt er wat strijk voor me klaar. Dan vanavond trainen, tenminste als het weer dat toelaat. Jullie wisten dit nog niet, maar ik ben van suiker gemaakt. Morgen staat er een bijles op het programma en moet ik nog twee uurtjes werken. Donderdagavond werken. Vrijdag ga ik een dagje met mijn zusje weg, aangezien afgelopen vrijdag niet doorging. En dan is mijn salaris gekomen dus gaan we gezellig samen uit eten. Zaterdagmorgen heb ik een wedstrijd en moet ik weer werken en zondagavond ook weer werken.

Verder heb ik nog wat plannen voor deze week. Ik wil onze administratie bijwerken, dat moet ik eigenlijk wat vaker doen, dus er ligt een stapeltje op me te wachten. Maar het geeft niet, ik zet de radio aan en ga sorteren en in mappen stoppen. Daarvoor nog even langs de Hema voor wat hoesjes. In plannen voor de donderdagmorgen. Daarnaast wonen wij nu bijna een jaar samen en staan er nog steeds lege fotolijstjes, dus ik ga foto's uitzoeken en laten afdrukken, zodat ik volgende week fotolijstjes kan gaan vullen. Staat wel zo gezellig. In plannen voor woensdagmorgen. Het heeft namelijk geen zin om te zeggen dat ga ik van de week doen, want zodoende krijg je uitstel. Dus zeggen dan en dan ga ik het doen, heeft hopelijk meer effect.

What's in your bag

Ik heb een grijze tas bij me, vrij groot, met twee gewoon handvatten en een lange band om hem ook schuin over je schouder te doen. Dat vind ik vaak toch wel fijn, zo op mijn schouder hangend blijft nooit echt lekker zitten. De grijze tas heb ik voor Rome bij de Miss Etam, jawel, gekocht. Ik zocht een lekkere tas met lange band om mee te nemen. Waar ik lekker wat in kon doen, maar ook praktisch als ik hele dagen aan het wandelen was. En sindsdien is het mijn vaste tas geworden, hij is grijs, lekker neutraal voor elke outfit, welke kleur dan ook. Maar nu de inhoud...

Bron

Mijn leesbril. Jaren geleden ben ik ooit begonnen met kleine leesbrilletjes. Die 3 euro dingen. Dit kwam doordat ik met mijn neus op het beeldscherm zat en last had van knijpen. Na een keer getest te zijn bleek er niets aan de hand met mijn ogen en moest ik stoppen met de brilletjes omdat deze mijn ogen 'verzieken'. Ongeveer een half jaar geleden ben ik naar Hans Anders gegaan. Ben daar weer getest en blijk ik een hele kleine sterkte nodig te hebben. Dus een 'echte' leesbril aangeschaft. Ideaal. Met deze kan ik tenminste ook gewoon zien als ik rechtdoor kijk of van mijn boek opkijk. Met die leesbrilletjes is dat een waas. Ik gebruik hem niet heel veel, maar hij zit wel altijd in mijn tas.

Mijn zonnebril. Ik heb heel veel zonnebrillen, allemaal verschillende kleuren om bij outfits te matchen. Vandaag zit mijn echte neppe ray ban wayfarer wannabe in mijn tas. Van deze houd ik, met zijn felroze montuur.

Mijn telefoon. Mijn Blackberry curve 8900. De telefoon die ik van mijn lieve zusje heb gehad nadat ik mijn mooie witte  iPhone 3 - gekocht op marktplaats, mijn grote liefde - in de wc had gevallen. En je raad het wel, hij overleed. Ik houd van mijn telefoon, vooral het pingen is heerlijk. Mijn dure abonnement, met teveel belminuten en onbeperkt smsen gebruik ik amper. Een internetbundel en een paar belminuten is tegenwoordig zat. Maar ik moet tot eind december wachten, dan kan ik mijn abonnement verlengen, zeg maar aanpassen. En een nieuwe telefoon uitkiezen. Het liefste wil ik een iPhone. Maar die zijn of duur met een laag abonnement of een duur abonnement. En van die dure abonnementen wil ik juist af. Maar de Samsung Galaxy vind ik ook erg mooi. Ik weet wel dat ik dan geen Blackberry meer wil. Hij doet het prima hoor en is fijn, maar ik wil weer een touchscreen telefoon.

Mijn agenda. Mijn Hema-agenda. Ik kan niet zonder. Ik schrijf alles op. Van afspraken tot to-do lijstjes.

Mijn portemonnee. Mijn mooie Guess portemonnee. Gekregen van moeders in Londen. Ik ben waanzinnig portemonnee verslaafd, ik kan zonder grappen een portemonnee winkeltje beginnen. Maar ik houd ook heel veel van Guess. Dus ik hoef nooit meer een nieuwe! Tenzij die ook van Guess is.

Verder zit er in mijn tas een haarelastiekje. Altijd handig als dat lange haar gaat irriteren. Huissleutels. Mijn iPhone-oordopjes. Daar was mijn vriend minder blij mee die ze had willen meenemen op de fiets naar de voetbal nu ik met de auto naar mijn werk ben. Mijn autosleutel. Een pakje kauwgom. Voor een frisse adem. Normaal gesproken zit er ook een flesje water in mijn tas, maar die was ik nu vergeten.

Wat zit er allemaal in jouw tas?

What you wore today

Kleding uitzoeken is elke morgen weer een strijd. Ik ben nu een tijdje bezig met afvallen, er is ook wel aardig wat af, maar nog lang niet alles. Dit betekent dat ik me in veel kleding niet prettig voel en dus veel dezelfde dingen draag. Maar ik kom daar wel, dat ik meer leuke t-shirts en andere dingen aan kan doen zonder dat ik me er niet lekker bij voel. 

Vanmorgen trok ik mijn oude beige baggy broek uit de kast. Het is de broek die mijn moeder verafschuwt. Hij zit laag, met een laag kruis. En heeft zakken tot mijn knieën. Deze broek vond ik trouwens woensdagmorgen nadat ik mijn kledingkast had uitgemest en alles wat ik nooit meer aandoe - om welke reden dan ook - in dozen te stoppen. Mijn zusjes (vol en schoon) mogen dan even grabbelen en de rest sturen we naar Roemenië. Daar kwam ik deze broek tegen, waarvan ik vergeten was dat ik hem nog had! 

Verder trok ik vanmorgen mijn wit-donkerblauw gestreepte trui/shirt aan. Een soort marine-look. Het is geen trui, mouwen tot mijn ellebogen, het is meer een shirt. Maar wel van katoen. Een shirt dat wat langer is en wat wijder valt, dat kleedt mooier af. Daarbij droeg ik mijn turquoise/zwarte Nikes. Ik ben geen vrouw van hakken, rokjes, jurkjes en blousejes. Soms vind ik dat wel leuk. Maar vaak houd ik meer van casual, sportief, lekker zittend. 

Qua accessoires droeg ik mijn zilveren Suzanne-ketting, die draag ik altijd. Twee ringen, een daarvan draag ik altijd en dat is een mooie stalen ring met steentjes erin waarin staat gegraveerd: prinsesje 21 jaar. Het is de ring die ik van mijn ouders voor mijn 21ste verjaardag kreeg, ik ben hun prinsesje. Mijn zusje is hun koninginnetje, ergens is er in rang dan toch iets mis gegaan ;-). Daarnaast had ik mijn witte horloge en mijn Guess armband om. Ik zou eigenlijk een foto van mijn outfit moeten maken, maar ik vind het leuker om te omschrijven. Ik ben benieuwd of jullie dan een zelfde beeld in gedachte hebben als ik daadwerkelijk nu draag...

Your siblings

23 en een half jaar geleden ben ik als eerste kind van mijn ouders geboren. Zo’n 3 jaar later kwam daar nog een meisje, mijn kleine zusje. Na haar vonden mijn ouders het genoeg, twee kinderen waren zat, dus was zij de laatste. Welgeteld zijn wij dus met zijn vieren.

Na haar geboorte vroeg ik mijn ouders “nemen we deze nou mee”, een citaat van mij die ik me niet kan herinneren, maar waar ik wel regelmatig aan herinnert wordt door mijn geliefde familie. Als kind was ik verliefd op mijn zusje. Ik vond het prachtig om met haar te spelen, zij was mijn levende pop. Natuurlijk riepen mijn ouders vaak “voorzichtig”, maar ik gooide haar niet in het rond hoor. Ik kon soms wat wild zijn, maar ik vond haar leuk.

 Het is niet zo dat wij zussen en BFF’s zijn, wij zijn wel vriendinnen van tijd tot tijd. Zelfs nu we ouder zijn, zijn ruzies niet altijd te vermijden, maar daar ben je toch zussen voor. Eens in de zoveel tijd gaan we een dag weg, dan kiezen we een leuke stad in Nederland en treinen we met onze studenten OV daar naartoe. Morgen staat Middelburg op het programma.

Mijn zusje, ondanks dat ze ouder wordt, blijft altijd mijn kleine zusje. Ik houd van haar en zal haar altijd verdedigen en beschermen. Het is simpel, als je aan mijn zusje komt, kom je aan mij. Klinkt heel stoer, maar zo voel ik het ook. Wat er ook gebeurt, ik zal altijd aan haar kant staan en voor haar opkomen. No matter what. Daarnaast kan ze altijd op me rekenen, en ondanks onze onenigheden soms weet ik dat zij er ook voor mij is.

Your beliefs

Als mensen vragen waar ik in geloof zeg ik meestal niets. Ik ben niet gelovig. Ik ben niet Christelijk of een aanhanger van elk ander religieuze geloof.

Ik zeg vaak wel dat ik hoop dat er meer is. Ik hoop dat als je doodgaat je niet alleen doodgaat. Ik hoop dat er meer is. Ik wil graag geloven in een hemel, een plaats waar je elkaar weer ziet na je dood. Ik hoop dat mijn oma mijn diploma-uitreiking van mijn bul toch heeft mee kunnen kijken ondanks dat ze maanden daarvoor al overleden is. Maar hoop is niet hetzelfde als geloof. Ik geloof niet in een God, ik geloof wel dat er meer is na het leven. Ik geloof dat onze overleden geliefden soms toch nog bij ons zijn. Dat vind ik een geruststellende gedachte. Het idee dat er niets meer is na het leven vind ik beangstigend.

Ik geloof ook in karma, ik geloof dat wie goed doet, goed ontmoet. Ik geloof dat na regen zonneschijn komt, dat je alles positief moet bekijken voor je eigen geluk. Ik geloof dat als je iets echt graag wilt je dat ook kunt bereiken. Ik geloof dat al je dromen mogelijk zijn, maar je moet gewoon in jezelf geloven. "Believe you can, and you're halfway there" - T. Roosevelt.

A moment

Een moment. Een jaar, een maand, een week, een dag, een uur of een paar seconde. Een moment. Het leven bestaat uit miljoenen momenten en nu moet ik er één kiezen en daarover schrijven? Oké.

Gisteravond. Eerst zal ik even melden dat ik absoluut geen ochtendmens ben. Dus twee dagen zeven uur beginnen met werken is een vreselijke straf. En daarnaast moet ik zeggen dat ik afschuwelijk slecht tegen te weinig slaap kan. Minder dan 8 uur slaap per nacht en ik ben niet te genieten. En aangezien ik afgelopen keren dat ik kwart voor zes mijn wekker moest zetten ik later dan half tien ben gaan slapen, was ik gisteren compleet afgetuigd. Zelfs de trappen naar huis, derde verdieping, waren vreselijk vermoeiend. De gedachte om 's avonds te moeten trainen zorgde voor tranen in mijn ogen. Je kan zeggen 'aansteller', maar wat je moet weten is dat als ik moe word ik heel snel moet huilen. Erwin zegt dan al dat hij voorzichtig doet.

Dus gisteravond, na het eten, moest ik om half zeven mijn pyjama aan gaan trekken. Orders van het vriendje. Ik heb lekker bij hem op de bank gelegen, rond half negen ben ik in slaap gevallen, een beetje weggedommeld. En hier komt mijn moment, ondanks dat je slaapt, slaap je niet helemaal. Daarom noem ik het wegdommelen. Dus terwijl ik bij mijn vriendje op schoot lig, voel ik hoe hij heel lief over mijn wangen wrijft en in mijn haar kriebelt. Het zijn momenten als deze dat ik weer die kriebels in mijn buik voel, dat mijn hart een slag overslaat.

Ze zeggen wel eens dat verliefd zijn op den duur overgaat in houden van. Ik houd van mijn Erwin, maar momenten als deze voel ik me weer helemaal verliefd.

Your best friend

Ik was geen miss popular op school. Ik had geen hordes aan vriendinnen. Ik had een paar goede vriendinnen. Maar dat was prima, ik had liever een paar goede vriendinnen dan heel veel mindere vriendinnen. Voor mij is een vriend of vriendin iemand die altijd voor je klaarstaat, die je accepteert zoals je bent, waar je jezelf bij kan zijn. Na de middelbare school toen we allemaal onze eigen kant op gingen merkte ik dat mijn goede vriendinnen, helemaal niet zulke goede vriendinnen waren. Ik heb vele pogingen gedaan voor een get together. Maar op een gegeven moment kwam ik erachter dat die pogingen niet werden beantwoord. Het is simpel, in een vriendschap moet het van beide kanten komen. Dat kwam het niet, dus uiteindelijk - en geloof me ik heb lang volgehouden - heb ik ook mijn best niet meer gedaan. Ik heb dan langer contact gehad met mijn beste vriendin, maar ook dat verdween. Het is graag of niet. Ze kregen een ander leven met studie, kamers, andere vrienden en ik paste daar niet meer bij. Of ze hadden daar geen behoefte aan. Met één vriendin heb ik echter contact gehouden, mijn maatje van de basisschool. Maar ook daar ben ik pas geleden mee gestopt. Ik werd het zat dat het altijd van mijn kant moest komen, dus liet ik niets van me horen, in afwachting of zij dan mij eens zou contacten. Maar helaas.

Nu heb ik een groepje vriendinnen waar ik het heel gezellig mee heb, maar één steekt erbuiten waarvan ik kan zeggen dat is mijn beste vriendin. Zij is grappig, gek, lief, aardig en staat altijd voor me klaar. Ik kan met haar praten, met haar lachen. Zelfs als we elkaar een tijdje niet gezien of gesproken hebben is het dan weer als vanouds. Het is nooit ongemakkelijk of vreemd. Nooit het idee dat ik haar niets te vertellen heb. Het is grappig want ze is sinds kort begonnen mijn blog te lezen. Dus ik denk dat ze dit ook wel leest, zou wel leuk zijn. Ze weet wel hoe ik over haar denk, zij is mijn beste maatje.

Jessica, ik heb haar leren kennen op de korfbal. Het is grappig want ze was een goede vriendin van mijn zusje. Ik weet niet meer zo goed hoe het is gegaan, maar ze werd mijn vriendin. Één van de weinige vriendinnen die ik heb die mij ook eens contact uit het niets. Waarbij het dus wel van twee kanten komt. Het kan dus wel. Ik heb altijd de grootste lol met haar, ik denk dat mijn gekste en grappigste herinneringen met haar te maken hebben. Maar ik kan ook goed met haar praten. En ik denk dat dat een goede vriend of vriendin maakt. Iemand waar je op aan kan, waar je mee kan praten en kan lachen en bovenal waar je eerlijk tegen kan zijn. Ik heb het gevoel dat ik haar alles kan vertellen. Ze is de meest nuchtere en eerlijke persoon die ik ken. Als ze iets stom vindt, zegt ze dat. Heerlijk vind ik dat. De ideale persoon voor een eerlijk antwoord bij kleren passen. Daarnaast is ze een ontzettende slimme meid, waar ik me soms dom naast voel (vooral bij de weg zoeken) en ik zou willen dat ze daar wat meer mee deed. Het probleem is alleen dat ze een hekel heeft aan school. Maar zij komt er wel. Over tien jaar heeft ze een topbaan met een goede opleiding.

Dit was dan wel genoeg gevlij. Ik ben ontzettend blij met mijn BF en ik hoop dat ze dat nog lang blijft.