Something that makes you cry



Bron

Ik ben een echte huilebalk. Ik kan om alles huilen, de kleinste dingen. Van tv-series of films, tot het stoten van mijn teen, tot het niet lukken van iets. En een week in de maand is dit alles nog veel erger. Hoe dat komt? Geen flauw idee. Ik weet wel dat als ik weer eens moest huilen om iets onzinnigs mijn moeder dan zei dat dat toch niet iets was om te huilen. Klopt inderdaad, maar ik kan er toch niets aan doen. De tranen die komen, of ik het nou wil of niet. Ik vind het vaak wel vervelend, soms ook een soort beschamend dat snelle gejank. Maar wat doe je eraan?

Huilen van pijn, van verdriet, van geluk. Ik doe het allemaal. Maar ik ben geen zielig geval hoor, lachen kan ik ook heel goed. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Opgeruimd staat netjes

Het is een tijdje geleden, drie weken om precies te zijn. Ik heb mijn blog een beetje verwaarloosd. Om eerlijk te zijn ben ik zo ontzettend druk met mijn master dat ik er de tijd niet voor vind en de uurtjes dat ik even niets hoef te doen languit op de bank lig. Of huishouden. Poeh, na ruim een jaar samen te wonen kan ik nog niet echt wennen aan dat opruimen en soppen. Maar gisteren heb ik een hele dag opgeruimd en geboend. En wat is het heerlijk als dat huis aan kant is. Geen folders op tafel, geen kleding over de stoelen (met dank aan vriendje dat donderdagavond alles weg heeft gestreken) en alles gewoon schoon. Dus ben ik gisteren gaan opruimen en schoonmaken. En zo heb ik me voorgenomen om aankomende week eindelijk eens foto's te gaan bestellen om het huis op te vrolijken met leuke fotolijstjes. Nu alles is opgeruimd en ik al mijn fotolijstjes heb verzameld ga ik dat nu echt eens doen! Daarnaast heb ik gisteren onze boom opgetuigd, die we dinsdag avond hebben gehaald. Na een gevecht met de kerstverlichting staat hij er nu prachtig bij. Hij is wat karig aan de bovenkant, maar een echte boom is nooit perfect.

Verder ben ik momenteel dus erg druk met mijn master. Van vorige periode had ik twee herkansingen. Een hertentamen en een portfolio verbetering. Ik was ontzettend bang voor mijn portfolio die twee weken geleden ingeleverd moest. Niet zo zeer omdat ik het niet goed gedaan had, maar meer omdat het een laatste kans is en wat als ik het niet heb gehaald. Dan mag je blijkbaar niet aan de scriptie beginnen en dan loop je een jaar uit. En die langstudeerboete komt er dan ook nog eens boven op. Buiten dat is dit mijn zesde studeerjaar en moet maar eens genoeg zijn. Maar donderdag kreeg ik bericht dat ik het had gehaald! Nu nog mijn hertentamen in januari, maar daar heb ik alle vertrouwen in. In de kerstvakantie gewoon lekker leren. Verder is het dit blok nog afsluiten van twee vakken met werkstukken en ook dat gaat goed komen. In januari is dan de scriptiemarkt en dan gaat het beginnen!

Ik heb nu alles op een rijtje. Opgeruimd thuis en opgeruimd in mijn hoofd. Heerlijk!

Advertorials?

Je ziet het steeds meer in blogland: advertorials. Ik ben nu zelfs bezig met een klein onderzoekje voor mijn studie over advertorials. Hebben mensen eigenlijk wel door dat zij een advertorial lezen en niet een objectief artikel? Maar nu kreeg ik een paar weken geleden een mail van een bedrijf, a la groupon, of ik een stukje over de website wilde schrijven en wat ik daar dan voor wilde hebben. Eigenlijk ben ik geen voorstander van advertorials. Maar dat is vrij logisch toch als student journalistiek.

Ik probeer op mijn blog altijd eerlijk te zijn en daarnaast past het niet echt bij mijn online dagboek. Moet ik dan een blog schrijven en vertellen dat een bedrijf superdupergoed is? Maar aan de andere kant waarom niet? Ik heb op de mail nooit meer gereageerd, wist niet zo goed wat ermee aan moest. En wat vraag je daar dan in hemelsnaam voor? Hoe pakken jullie medebloggers dit aan? Wel eens een aanbieding gehad? Hoe sta jij hierin?

De sluizen van IJmuiden

Op dit moment ben ik bezig met een artikel schrijven voor het Noord Hollands Dagblad, dit is voor de studie, maar het is wel de bedoeling dat het artikel ECHT in de krant komt. Ik was samen met studiegenoot Olga ingedeeld bij de Noordzeesluizen. Eerst moesten we dus overleggen met onze topjournalist. Dus reisden we af naar IJmuiden, waar hij op de redactie zit. Ik zei toen al dat deze reis een blogverhaal waard was, dus hier istie dan.

Het is een week geleden, vrijdag 4 november hadden we afgesproken op Utrecht Centraal, vandaar zouden we de trein naar Amsterdam Centraal nemen en overstappen op de boot naar IJmuiden. Om 09:00 ontmoetten wij elkaar bij de Starbucks, één van de blijkbaar drie op het station. Ik dacht namelijk dat er twee waren, maar ik heb gehoord dat het er drie zijn. We namen de trein naar Amsterdam en daar begon ons avontuur. We volgden de borden 'boot', en ontdekten verschillende boten. Maar geen Connexxion boot naar IJmuiden. Maar het moest toch ergens daar zijn? Wij weer het station in en gevraagd bij zo'n NS-balie, we konden toch niet de enige zijn die het niet konden vinden. Maar de NS-medewerksters hadden geen idee. Na iets verder gelopen te zijn dan die 4 boten die we al hadden gezien stond daar heel groot IJmuiden. En ja hoor, daar was de opstapplaats voor de Connexxion boot. Daar was het een verrassing hoe laat de boot zou komen, volgens de dienstregeling 10:00 uur, maar op verschillende notities lazen wij dat de dienstregeling niet regelmatig gaat. Later leerden we dat dit kwam omdat de boot op sommige plekken langzamer moet varen, in verband met eerdere aanvaringen in het kanaal. Maar we hadden mazzel: Daar kwam de limoengroene boot om 10:00 uur.

Om half elf kwamen aan in Velsen, vanaf daar werden we door onze alleraardigste journalist opgepikt met de auto. Hij gaf ons een toer langs de sluizen. En daarna reden we naar de redactie, waar we onder het genot van een kopje thee bespraken wat de bedoeling was en wat voor follow-up-verhaal-ideeën we hadden. Ik had me in ingelezen in de onderwerpen die al eerder gepubliceerd waren dat met de sluizen te maken had en ik had een idee. Gelukkig was mijn idee goed en ben ik deze week enthousiast aan de slag gegaan met informatie verzamelen. Hierop kan ik aankomende week aan mijn artikel gaan werken, inclusief bronnen interviewen. Het is stom, maar bronnen opbellen vind ik toch nog een beetje eng, is gewoon een kwestie van doen. Maar hierdoor stel ik het soms wat langer uit, maar maandag ga ik bellen, beloofd!

Anyway, na onze vergadering, waar Olga ook een onderwerp uit kreeg, werden we weer teruggebracht naar de boot. Op de terugweg moesten we wat langer wachten, maar uiteindelijk kwam die wel en konden we weer naar huis. Het was een dagje uit, heb ik IJmuiden ook eens gezien :)

Wanted

Ik zie al vele verlanglijstjes voorbij komen en nu de feestmaand eraan komt heb ik er ook maar 1 gemaakt. Mijn fotoshop-skill zijn niet zo denderend, dus een simpele collage met dank aan paint.

1. iPhone. Ik heb zoals de meeste van jullie weten een iPhone gehad, maar na een ongelukje op het toilet is deze overleden. Het afscheid was moeilijk en na deze tijd ben ik klaar voor een vervanger. Een iPhone is alleen erg duur. Eind december mag ik mijn contract verlengen en ik hoop dat ik dan 200 euro bij elkaar verzameld kan hebben, zodoende hoeft mijn abonnement niet denderend hoog te zijn en kan ik toch mijn iPhone betalen. Finger crossed. 2. Ik wil graag een nieuwe sporttas, mijn huidige is simpelweg niet groot genoeg. Als ik na het korfballen wil douchen en moet daarna bijvoorbeeld door ergens heen, al die kleren en schoenen passen dan net, dan krijg je zo'n bol staande tas. Dus ik wil graag een nieuwe, dan wel één met een schoenenvak onderin, zo handig ;) 3. De spiegelreflexcamera. Ik schreef er in juli al over, ik wil een spiegelreflex camera. Ondertussen heb ik een keus gemaakt voor de Nikon D3100, met een standaard lens erbij kost die rond de 400 euro. Waarom geen Canon? Geen idee. Wie weet beslis ik alsnog om een andere te kiezen. In december is ook mijn verjaardag, dus met een hoop verjaardagsgeld hoop ik deze te kunnen kopen. En met een beetje mazzel blijft er dan nog wat over voor mijn iPhone ;) 4. Ik ben zo weg van Guess, maar ook hier niet altijd geld voor. Mijn collectie bestaat nu uit een horloge, armband en portemonnee. Daarnaast zou ik graag een tas erbij willen. Als mijn vriend of mijn moeder dit leest zullen ze we de handen voor het hoofd slaan of misschien mij slaan ;) Maar mijn droomitem is een Guess tas, deze hierboven vond ik op Zalando. Jammer is alleen dat deze prachtige accessoire net zo duur is als een iPhone. Keuzes, keuzes... 5. En tot slot zou ik graag nog een paar Uggs hebben. Vorig jaar heb ik van mijn ouders voor mijn verjaardag korte bruine gehad, ik zou graag nog wel de normale in het zwart willen hebben. Maar ook dit is een vrij dure keuze. Misschien online ergens vinden voor wat minder? In de toekomst.

Something that makes you feel better

• Series als 'The big bang theory'
• Fietsen met de wind mee.
• Ben en Jerry ijs, wat ik al heeeel lang niet op heb.
• Wandelen in de droge herfst door het bos.
• Het strand en de zee, in welke temperatuur dan ook. Ik kan uren naar de zee staren en luisteren, heerlijk!
• Momentje met mijn boyfriend, dit kan heel klein zijn. Gewoon lekker samen op de bank bijvoorbeeld. Die momenten waarvan ik me besef dat ik dolgelukkig ben.
• Momenten met vriendinnen, de hilarische herinneringen ophalen en nieuwe maken.

En zo zijn er veel meer dingen! Maar mijn inspiratie is even op.

Something that upsets you

Bron

Dingen waar ik absoluut niet tegen kan en verdrietig van word... De eerste die me te binnen schiet is ruzie. Misschien ben ik in dat opzicht een lulletje rozenwater. Zelf denk ik dat het deels met mijn onzekerheid te maken heeft. Ruzie kan ik niet tegen, ik ben er ook niet goed in. Ik ben altijd heel erg bezig met wat anderen van mij vinden. Ik heb een kronkel in mijn hoofd die wil dat iedereen mij aardig en leuk vind. Wat onmogelijk is. En stom, want ik vind toch ook niet iedereen leuk..

Dit heeft tot het gevolg dat ik niet tegen ruzies kan. Een ruzie met mijn vriend ziet er als volgt uit: hij schreeuwt en ik ga huilen, hij raakt gefrustreerd omdat zijn vriendin niet terug gilt. Ook in ruzies met vriendinnen ben ik meestal degene die zijn excuses aanbiedt, of ik nu vind dat ik fout zat of niet. Om nu te zeggen dat ik ruzies uit de wegga is wat overdreven, maar ik houd er niet van. En dat is zwakte van mij, maar ik krijg er buikpijn van. Als ik al denk dat een vriendin boos op me is, wat in 99% van de gevallen niet waar is, heb ik daar buikpijn van. Stom toch?!

Dit is een zwakte van mij, hier moet toch echt overheen gaan groeien. Het kan toch niet zo zijn dat ik in mijn toekomstige baan dadelijk maar niets zeg om ruzie te voorkomen. Ik wil graag denken dat het zo erg niet met me gesteld is, dat ik het niet uit de wegga, maar er gewoon buikpijn van krijg. Misschien als ik zekerder van mezelf word en nu ook met die presentatie cursus is hier ook van af kom.

Maar aan de andere kant: wie vindt ruzies nu wel leuk?!

Another moment

Ik besluit vandaag bij dit bericht van de 30 days challenge wat te schrijven over mijn nieuwe tijdelijke wekelijkse donderdagavond bezigheid. Dit is niet echt leuk, maar wel erg persoonlijk, dus hier gaan we.


Bron

Sinds ik me kan herinneren vind ik presenteren eng. Eigenlijk alles dat spreken voor meer dan 3 personen inhoudt. Spreekbeurten, presentaties, boekbesprekingen, vraag gesteld worden in werkgroep. Vreselijk. Dus nu in mijn master jaar heb ik besloten er iets aan te doen. Op donderdagavond voor 5 keer doe ik een cursus presentatieangst hier op de VU. De cursus bestaat uiteraard vooral uit presenteren, maar ik neem aan dat het me gaat helpen. Vanavond is de derde keer en weer ga ik vanavond presenteren. Nu vallen de zenuwen nog mee, maar straks gaan de benen en handen bibberen en breekt het angst zweet me uit.

Waarom?! Ik zit een groep waar iedereen het eng vindt. Het heeft niets met perfectionisme te maken of bang zijn dat ik iets verkeerd zeg. Dat doet er in deze cursus niet zo toe. Ik kan echt wel rationeel denken, geen probleem, het is ook gewoon stom. Maar zeg dat maar eens tegen mijn lijf. Ik kan niet helpen hoe mijn lichaam reageert. Dat doet-ie gewoon!

Dus we gaan vanavond weer presenteren. Het wordt ook gefilmd dus kan het thuis zo nakijken. Ik ben benieuwd na al deze vijf sessies of ik dan een ander mens ben. Zeker met het oog op mijn masterscriptie en de presentatie die daarbij hoort...

This month

Het is oktober en het is herfst. Ik houd van de herfst. Mooie landschappen, overal blaadjes: rood, oranje, geel. Mutsen, sjaals, handschoenen, uggs, dikke jassen, knuffelen en rode wangen. Ik denk dan aan lekker warm op de bank met een dekentje en een kop warme chocomelk of thee. Jammmm... 



Bron

Maar er zijn ook dingen waar ik een hekel aan heb. Regen, en dan heb ik het niet over wat miezer, maar keihard plenzen wat het de laatste tijd kan doen. En momenteel is dat zwaar balen. Want onze auto is kapot, wat betekent dat alles met ov of fiets moet. Nu fiets ik graag, maar niet in de regen. En dat brengt me bij punt 2: ik heb zo een hekel aan wind tegen fietsen. Windkracht 3 kan ik dan nog wel aan, maar als het veel harder gaat waaien vind ik het niet leuk meer.

Maar I love the autumn!

Something you regret

Bron

Vroeger, en dan bedoel ik toen ik tussen de 14 en 18 jaar jong was en nog geen zorgen kende, was ik best slank. Niet über mager, ik had wel wat vet en een buikje, maar dik was ik niet. Aan het eind van mijn middelbare school carrière was ik al bezig met afvallen, een paar kilootjes maar. Dit werkte echter niet zo best, in de pauzes stond er een snackbus voor de deur en in tussenuren was een bezoekje aan de C1000 niet vreemd. Maar goed, die 2 kilo waren niet echt boeiend.

Toen ging ik studeren. Ik reisde iedere dag af naar Utrecht met de trein voor mijn studie Taal- en Cultuurstudies. De studie was best aardig, maar ik miste het school-gevoel. Vriendinnen, kletsen, pauzes.Ik ging naar Utrecht voor een college en dan weer naar huis. TCS is een brede studie waar je je eigen vakken kiest. Zo had ik 9 weken leuk contact met een paar studiegenoten en de volgende periode weer een paar anderen. Ik miste het sociale contact heel erg, voelde me alleen. Nu had ik natuurlijk op kamers kunnen gaan, maar dat wilde ik niet. Ik ben geen studentenvereniging-type. Op een gegeven moment ben ik gaan eten. Elke dag op Utrecht Centraal, wat begon met af een toe een lekker broodje eindigde in bijna dagelijks wat lekkers, variërend van een broodje, tot een frietje tot een pizzapunt. Ook de triple chocolat koekjes van de AH2go waren favoriet. Eigenlijk wel erg beschamend als ik dat zo schrijf.

Ik ging 'afvallen'. Ondanks dat ik me niet lekker voelde in mijn lijf en echt weer slanker wilde zijn, deed ik het niet. Ik kan zeggen dat ik de discipline niet had. Maar het meer te maken met geen zin hebben om mijn best te doen. En zoals ze zeggen van uitstel komt afstel. Dit is zo waar! Nu 4 jaar later, ik eindelijk met een studie bezig ben die ik leuk vind en me echt goed voel, moet het er dan toch maar eens van komen. Om me beter te voelen, om me meer op mijn gemak te voelen, voor mijn zelfverzekerdheid. En daarbij word ik ouder, studeer ik volgend jaar af en moet dan op banenjacht en denken we misschien in de toekomst aan kinderen. Dus loop ik nu een paar maanden bij de diëtiste, zoals de meeste van mijn trouwe lezers wel weten. Het is moeilijk. Maar het lukt me aardig. Stapje bij beetje kom ik dichterbij. Ik hoop volgend jaar zomer dan toch wel zo'n 15 a 20 kilo kwijt te zijn.

Afvallen is vreselijk, ik houd te veel van eten en vooral snoepen. Ik heb nu zo'n spijt dat ik het toentertijd zover heb laten komen. Dat ik ben begonnen te eten. Maar met wat als... schieten we niets op. Gewoon doen.